191.SOWY W PARKU PRASKIM

WARSZAWA PRAGA 2015.08.23.   

         Przepatrując na Faceplociuchu najnowsze ploteczki,natrafiłem na rozmowę,której uczestnicy umawiali się na udział w jakiejś imprezie rozrywkowej,w Parku Praskim.I do tego jeszcze mieli mieć ze sobą,swoje sowy.Czyż mogło mnie tam nie być ?Dodatkowo,włączając się w rozmowę, celowo ją rozkręciłem,tak aby była zauważalna,przez jak największą liczbę czytających.Otóż internet wytworzył we mnie,pewien rodzaj nowego hobby.Szukam możliwości,aby spotkać osobiście i zobaczyć jak naprawdę wyglądają ludzie,których znam,tylko z internetowych ksywek.I tu była okazja,aby zidentyfikować dużą grupę znajomych "nieznajomych".Same sowy,nie były już dla mnie taką wielką atrakcją,ale poznanie nowych ludzi,bardzo tak.Byłem przed czasem.Zająłem dobre,strategiczne miejsce i obserwuję,co się będzie działo.Jak na razie nic specjalnego.Zwracam uwagę na ludzi,ze sprzętem fotograficznym,jako,że jest to okazja do zrobienia niezłych zdjęć.W końcu wypatrzyłem charakterystyczną sylwetkę człowieka, który wie co to jest aparat i jak się go używa.Twarz też mi wydała się znajoma.I tak pierwszy trafiony i zatopiony.Pan Wojciech K.Dusza Człowiek. Brat Łata.I mój rówieśnik wiekowy.Od razu znaleźliśmy wspólny język.
Nie przeszkadzało nam,że jesteśmy z wrogich sobie obozów.Ja Cannonier,On Nikoś.Potem zobaczyliśmy dwoje miłych,uśmiechniętych ludzi,jak zaczynali rozkładać namiot.Tak,to nasi właściciele sów.A potem już potoczyło się szybko.Gdy tylko sowy zostały wyciągnięte ze swoich "futerałów",zrobiło się koło nas tłoczno.Ten niecodzienny widok,zwabił sporo ludzi.Pilnie się im przyglądałem,ale nie potrafiłem w niczyich oczach znaleźć zrozumienia. Wojciech okazał się jedyną perłą,wśród tego stada "wieprzy"(za przeroszeniem) .Bawiliśmy się tak ponad godzinę.Temat się wyczerpał. Zacząłem zwijać manele i pożegnałem Towarzystwo.Czułem lekki niedosyt i zawód.Myślałem,że hałas jaki zrobiłem na FB,skłoni sporo ludzi,aby tu wpaść i poprzyglądać się tym ptakom z bliska.Poznałem jednego wartościowego Człowieka,oraz potrzymałem na ręku młodego puszczyka.To następny gatunek oswojonych sów,który mogłem poznać z bliska.Przeurocza samica.Łagodna i przyjacielska.Ileż to rąk ją głaskało,drapało i poklepywało.Ta cały czas zachowywała stoicki spokój..Fantastyczny ptak.Płomykówka też dostała się w tryby ludzkich rąk.I tak samo była piękna i łagodna.Ale to już moja któraś tam z kolei sowa z tego gatunku,więc nie robiła na mnie takiego wrażenia.Pewnie będziemy się jeszcze spotykać,nie raz.

Ksywka z FB-HONDA,HONDA

SAMICA PUSZCZYKA-LEOSIA

PAN WOJCIECH K.-MÓJ NOWY KUMPEL.

BYŁA Z NAMI JESZCZE JEDNA ZNAJOMA Z FB,ALE TYLKO CIAŁEM,A NIE I DUCHEM.NIE UJAWNIŁA SIĘ WTEDY,ALE TO GOSIA-JOASIA(TA Z ROWEREM)

HONDA HONDA & TYTO ALBA I ICH SOWY

SOWA PŁOMYKÓWKA -TYTKA

190.WZDŁUŻ WISŁY

KĘPA ZAWADOWSKA I REJON KLUBU SPORTOWEGO "SPÓJNIA  -  2015.08.20-21.

            Dochodziły do mnie z różnych stron,ciekawe ploteczki,o tym jak to wszędzie nad dziką Wisłą,kłębią się tłumy przelatujących siewkowatych.

Postanowiłem zatem,samemu  wyskoczyć nad Wisłę i sprawdzić,ile w tych plotkach jest racji.Najpierw pojechałem na Zawady,na teren rezerwatu "Wyspy Zawadowskie".Są tam dwie piaskarnie,a w pobliżu nich,olbrzymie ławice i wydmy,przy tak niskim poziomie wody,przegradzające prawie całe koryto rzeki.Te dwie piaskarnie,nie są oddalone od siebie więcej niż dwa kilometry.I całe szczęście,bo na wyprawę,zabrałem bagaż w wersji Full wypas.No więc- luneta,statyw,lornetka,dwie butle wody i składane krzesełko.Dobrze ponad 10 kilosów.Ale to krzesełko,okazało się najważniejszym elementem wyprawy,no i luneta.Wybrałem sobie ładne przestronne miejsce na brzegu Wisły,ustawiłem lunetę na statywie,no i wspomniane krzesełko.Zacząłem popatrywać i ... wpadłem.Odkryłem prawdziwy powab tej metody.Dalekie ławice i wypłycenia.Gołym okiem,praktycznie nic nie widać.Przez lornetkę,niewiele więcej.Luneta odkrywa przed człowiekiem,zupełnie inny świat.Można go obserwować bez końca.Widać pojawiające się ptaki,w miejscach,w których ich jeszcze przed chwilą było pusto.Obserwuje się kręcące ptaki i człowiek,zaczyna je po chwili,bez trudu rozpoznawać.Omiata się cały perymetr,od końca do końca,a za następną lustracją,widzi się całkiem nowe ptaki,które się poprzednio przeoczyło.A czas sobie leci,nawet człowiek się nie spostrzega,jak mu mija godzina za godziną.I tu jest problem,który mnie zawsze boleśnie dotykał. Patrzę se ja tak i patrzę i poza patrzeniem,nic więcej z tego nie mam.To są odległości ornitologiczne-kilkadziesiąt,czy kilkaset metrów.Mnie interesują odległości fotograficzne,czyli kilkanaście,góra kilkadziesiąt metrów.

No więc napatrzyłem się od cholery i ciut ciut,ale nie zrobiłem żadnego zdjęcia.Choć szczerze mówiąc,niczego nie straciłem.Same standardy. Łęczaki,piskliwce,samotniki i kwokacze.Nie miałem szczęścia,nie wypatrzyłem żadnego rarytasu.

Następnego dnia wybrałem się całkiem niedaleko od domu.Okolice klubu sportowego "Spójnia".Między mostem Gdańskim,a mostem Grota-Roweckiego.Nawet sobie nie wyobrażałem,co tam zobaczę.Wyjątkowo niski poziom wody,odsłonił całe stosy głazów polodowcowych.Od małych do całkiem bolszych.Zostały tylko wąskie kanały,przez które z rykiem przelewały się strumienie wody.I historia się powtarza.Przepatrując te bambulce przez lornetkę,zupełnie nic się nie widzi,ale powolne przeczesywanie ich przez lunetę,pozwala wyłuskiwać,uwijające się wśród nich ptaki.Też z resztą to samo co wczoraj.Znajomy widział tu parę dni temu,odpoczywającego na kamieniu,kulika wielkiego.A ja dalej nie mogę narzekać na nadmiar szczęścia.Czekam z utęsknieniem na moją chwilę,kiedy los się do mnie uśmiechnie i zobaczę nareszcie coś fajnego.

Widać,że gdzieś tam na środku cuś się kręci,ale bez lunety,niczego człowiek nie będzie widział i wiedział dokładnie

J.W

OD LEWEJ-KWOKACZ,RYBITWA RZECZNA,ŚMIESZKA

ZDJĘCIE,KTÓRE WZBUDZA WE MNIE BARDZO WIELE EMOCJI.
NIE WIEM JAKA JEST REGULACJA PRAWNA,TYCH PLAŻ NUDYSTÓW.
CZY SĄ LEGALNE,CZY NIE.ALE WIDOK MŁODYCH WYSPORTOWANYCH LUDZI,BYŁ BY DLA MNIE OBOJĘTNY,LUB SPRAWIŁ BY MI PRZYJEMNOŚĆ.JA NIESTETY SKIEROWAŁEM NIECHCĄCY LUNETĘ NA STADO STARYCH DZIADÓW.I ZA PRAWDĘ MÓWIĘ,ŻE WIDOK STAREGO,WYLENIAŁEGO KASZALOTA,Z CYCAMI DO KOLAN,JEST WYJĄTKOWO NIE MIŁY I WYWOŁUJE ODRUCH WYMIOTNY.TAK TEŻ,DLATEGO SIĘ STĄD WYNIOSŁEM.NIE CHCIAŁEM ZBESZCZEŚCIĆ GASTRONOMICZNIE,MOJEGO UKOCHANEGO EKWIPUNKU.
SPRAWA DRUGA,ZDJĘCIE JEST ZROBIONE,PRZEZ CAŁĄ SZEROKOŚĆ WISŁY.NIECH WIĘC NIE WYDAJE SIĘ NIKOMU NIGDZIE,ŻE JEST SAM I UKRYTY W SŁODKIEJ SAMOTNOŚCI.NOWOCZESNA TECHNIKA POZWALA Z DALEKA,PRZYPATRYWAĆ SIĘ NAM,JAKIEMUŚ OBCEMU OKU,A MY O TYM NAWET NIE WIEMY

TO TE WSPOMNIANE STOSY OTOCZAKÓW POLODOWCOWYCH

189.BAŁACH TO POTĘGA NARODU

                  ŁOMIANKI 2015.08.18.

        Zdzwoniłem się w niedzielę,z moją dawno nie widzianą Koleżanką-Uroczą Lidią.Wymienialiśmy różne ploteczki,aż w końcu pochwaliła się,co widziała na dzisiejszej(niedziela),porannej wycieczce.Otóż wybrała się do Łomianek,pobuszować trochę nad Wisłą.A tam podobno,nieprzebrane tłumy ptactwa.Na brzegu,w krzaczorach wróblowate,a na wodzie i na wystających z niej kamieniach,tłumy siewkowatych.Piskliwce,łęczaki,samotniki,krzyczące kszyki i w ogóle,co kto chce.Słuchałem tej opowieści,tak z 15 minut.Gdybym słuchał jeszcze z 5,to uwierzył bym,że wśród kamieni ,wygrzewał się rumiany chipcio.

Mój Boże,a ja myślałem,że to ja potrafię dobrze,kit sprzedawać.Niestety muszę iść za praktykanta do Lidii.

Efekt był taki,że pierwszy pociąg metra o 5 minut 3,wywiózł mnie na Młociny, stamtąd Ł- ka i już około 6 rano, jestem na brzegu w Łomiankach.Rozglądam się na wszystkie strony,omiatając otoczenie lufą obiektywu,patrząc  skąd będę 

zaraz zaatakowany,dziką hordą ptaków.Czekam i czekam i jakoś nie mogę się doczekać.Cichutko i spokojnie.Skradam się brzegiem,jak dziki indiajec,i ciągle nic.Idę coraz dalej,powoli opuszcza mnie,przyjemna ekscytacja, mającym zaraz nastąpić jakimś nadzwyczajnym,ptasim spotkaniem.Posuwam się powoli,chłonąc piękno dzikiej Wisły.Minąłem tkwiącą na środku Wisły wyspę.Dosyć duża,otoczona zewsząd,wielkimi ławicami piachu.A na nich poza paroma śmieszkami,krzyżówkami i czaplami siwymi nic nie ma.Znakiem tego,moja Przemiła Koleżanka zrobiła mnie,w tak zwane bambuko.Szacunek. Zacząłem powoli wracać,gdy zadzwonił telefon.Jak się okazało,moja dręczycielka,przybyła na miejsce,osobiście sprawdzić,efekt swojego czarowania.Przy okazji jednak,okazało się,że na wyspie wypatrzyła czarnego bociana.Przyspieszyłem kroku i po paru minutach ją zobaczyłem.Przyglądała się czarnuchowi.Bez gadania,ustawiłem aparat na statywie i zrobiłem kilka zdjęć.Bociek był bardzo niemrawy.Przez kilkanaście minut obserwacji,nawet nie drgnął.Oświetlony przez ostre kontr światło,wyglądał jak wycinanka z czarnego papieru.Po przywitaniu,Lidia od razu zaczęła się uskarżać,na zły los i jeszcze gorszą matkę naturę.Coś się wydarzyło,że te tłumy ptaków,nagle się wyniosły.Przypomniałem Jej stare,wędkarskie przysłowie-wiatr ze wschodu,ryba chodu.Może to też dotyczy ptaków.Co prawda,przez lunetę udało się wypatrzyć parę piskliwców i łęczaków,ale to nie były to spodziewane tłumy.

Ona będąc na dwóch kółkach,pojechała szybko dalej,a ja jeszcze poczłapałem kawałek dalej.Ale po prostu,po ptokach.Doszedłem do miejsca gdzie kursuje w wakacje prom,łączący brzeg tarchomiński,z łomiankowskim.Dawno tu już nie byłem,więc zostałem zaskoczony,zmianą jaka tu zaszła.Pozytywnie z resztą.Brzeg został pięknie wyszykowany.Powstała ładna wiata,gdzie można sobie przysiąść deczko,w oczekiwaniu na prom.Pamiętam to miejsce,brzydkim i zaśmieconym.Byłem przyjemnie zaskoczony.Rozłożyłem się na ławie i z ogromną przyjemnością chłonąłem całym sobą,ciszę,spokój i urok tego miejsca.Los zaraz się zatroszczył,co bym się za bardzo nie wzruszył.z rykiem silnika zajechał,śmierdzący automobil,z którego wysypała się cala ,wielka rodzina ryboli.Wrzask,harmider.No i Eden,diabli wzięli.Dobrze było,ale się skończyło.Na całe szczęście nie muszę oglądać,jak tu wygląda w niedzielę.

MUCHOŁÓWKA SZARA-MUSCICAPA STRIATA

J.W

J.W

CICONIA NIGRA-BOCIAN CZARNY.
I JESZCZE CZAPLA SIWA,WRONA,TEŻ SIWA
I KRZYŻÓWKI

J.W

ARDEA CINEREA-CZAPLA SIWA+ŚMIESZKI

LARUS CACHINNANS

CYMES BOTANICZNY-SALVINIA PŁYWAJĄCA.
JEDYNA PAPROĆ PŁYWAJĄCA

Mija właśnie dwa lata,jak piszę ten blog.W poprzednim roku,zaliczyłem równo 100 wypadów w teren.W bieżącym,tylko 89.Ale to skutek półtoramiesięcznej naprawy mojego wysłużonego obiektywu,jak i postępującego zwyrodnienia stawów kolanowych.Ale to był wspaniały rok.Poznałem dużo ciekawych miejsc i jeszcze więcej fantastycznych ludzi.

Kupa nowych przyjaciół.Co dziwne,w większości są oni płci przeciwnej,ale i tak trzeba za to dziękować stwórcy.Poznałem sporo nowych gatunków ptaków i to bardzo atrakcyjnych.Mam nadzieję,że nowy blogowy rok,nie będzie gorszy