.STREFA 33

sobota, 21 stycznia 2017

283.A T O S I Ę N A R O B I Ł O !!!!!!!!

POLA OBORSKIE 2017.01.15.

A wszystko bez Elizkę.zachciało się Jej na gwałt,górniczków.

Niedawno,jeden z Kolegów dał cynk,że widział takowe,na polach w rejonie Wyszkowa.Wiedząc,gdzież On bywa,domyśliłem się,że chodzi o rejon Popowa Kościelnego.I wtedy odezwała się Elizka,że ona tym razem nie podaruje i że w niedziele tam jedzie.Jak mam ochotę,to mogę jechać z nią.Ja mam zawsze ochotę,szczególnie,gdy propozycja wychodzi od sporo młodszego ode mnie Dziewczęcia.Leniwie szykowałem sprzęt i obmyślałem trasę.I nagle,podobnie gdy w stado kurdupli,wpadnie krogulec,sprawy nabrały błyskawicznego tempa,tworzą przy tym mnóstwo emocji.Po południu dzwoni Kol.Łukasz.

Zapodaje mi od niechcenia,że właśnie urządził sobie,mały spacerek,po Polach Oborskich,a przy okazji zaliczył stado górniczków,a dokładnie 15-cie,w nim dwie ŚNIEGUŁY,a oprócz tego jeszcze-POŚWIERKI.I w tej chwili mój leniwy spokój został zburzony.Górniczki raz już tam widziałem,ale nie spodziewałem się,że w ogóle zobaczę pozostałe dwa gatunki.Łapię za komórę i dzwonię do Elizy.Dzwonię i dzwonię.A potem dzwonię i znowu dzwonię.Tak było ze dwie godzinki.Zdarza się Jej,że czasami nie ma ochoty odbierać telefonów.A co ?wolno Jej.Ale ja przypominałem wielki szybkowar,z zatkanym zaworem bezpieczeństwa.W końcu nawiązaliśmy łączność i ustalamy nowy plan. Jedziemy na Pola.Ale nie za wcześnie,bo będzie ciemno i nie za późno,bo spodziewałem się,że takich szczęśliwców jak ja,co się dowiedzieli o cymesach,jest znacznie więcej i będzie tam już od rana spory tłok.Ruszamy z W-wy o 7,30.No i dobrze,żeśmy się dogadali,bo niedługo dzwoni Kamilos.

Weekend postanowił spędzić na łonie rodziny i odpocząć sobie po minionym, pełnym wrażeń tygodniu.Owe łono było dosyć daleko od W-wy,bo gdzieś na Podlasiu.Teraz,niesamowite wiadomości,spowodowały,że odtrąbił przez munsztuk alarm i pospiesznym ,forsownym galopem,ciągnął ze wschodu na Warszawę.Właśnie zwoływał ekipę.Pierwszy raz musiałem mu odmówić.Damy mają pierwszeństwo.Ucieszyła mnie jednak,zapowiedź ich pojawienia się.

Z takimi fachowcami,szanse zobaczenia rarytasów,niepomiernie wzrosły.

Nadszedł wieczór,a ja nie mogłem se już znaleźć miejsca.Mając już doświadczenie w tym temacie,wiedziałem jaka noc mnie czeka.Zaserwowałem se największą tabletę Relanium i rano zerwałem się z łoża boleści jak młody bóg.Pierwsze kroki do okno.Tym razem prognoza się sprawdziła.Szaro,ciemno i ponuro.Przynajmniej jeszcze nie pada..Przy takiej pogodzie,mocna kawa to fundament dnia.Przewidująco rezygnuję z fundamentu.Kawa działa na mnie wybitnie moczopędnie.I jak ja bym się czuł na pustym polu,pełnym różnych ludzi i jeszcze w towarzystwie młodocianej damy ?Wiem jak,bo raz już takie cuś przeżyłem i powiedziałem se-nigdy więcej.

Dobra,nie ma jeszcze 8,30,gdy wtaczamy się na tak pożądane miejsce.

Z radością stwierdzam,że przed nami stoi tylko jeden,ale dobrze mi znany pojazd.Ekipa Kamilosa,długaśną tyralierą(aż trzech Speców)przeczesują najbliższe pole.Ich charakterystyczne zachowanie,pozwala mieć pewność,że już cuś mają.Dołączamy się do tyraliery,witani niechętnymi spojrzeniami.Nie dziwię się im.Teraz jestem w obcym obozie,czyli intruz i konkurencja.Ależ Ci młodzi mają krótką pamięć.Dowiaduję się,że tropią stado górniczków,a w nim ileś tam śnieguł.Niechętnie podążam za nimi.Jest ciemno jak cholera,a górniczki są ogromnie płochliwe.Po kilkunastu minutach,ogarnia mnie rezygnacja.Z takim gównianym szczęściem,jak moje,wrócę na pewno do domu bez niczego.

Rozglądam się po bezkresnej przestrzeni i widzę,że w czasie,w którym cierpliwie nosem orałem ugór,pokrył się on tłumem ludzi,a droga,sznurem samochodów.Kamil zarzuca mi,że jestem kolorystą i że powinienem pisywać do Super Expresa,ale prawda jest taka jaką się ją widzi,a nie jaka jest faktycznie.Akuratnie było już z 5 auteczek i kilkanaście osób..W moich oczach,wyglądało to jednak,jak by całe pole,oblazły wielkie mrówy.

Takie coś,ma swoje dobre i złe strony.Jest więcej płoszycieli,co od razu widać,po zachowaniu ptaków,ale również wzrastają ogromnie szanse zobaczenia czegokolwiek.Wkrótce,w jednym miejscu powstało .początkowo małe,kipiące emocjami zawirowanie.Przy rowie melioracyjnym,na porastających jego zboczach zielsku,żerowało duże stado trznadli i mazurków.A wśród nich,co najmniej dwie POŚWIERKI.W takich momentach,moje emocje wyłączają się i widzę tylko cel.Spokojnie i bardzo powoli,zbliżam się do moich ofiar.Robię pierwsze zdjęcia.Odległość,każe mi powątpiewać,że będą to udane foty.Jestem potem pozytywnie zaskoczony.

Świeżo opadły śnieg,działa jak ekran odblaskowy,a wysokie kontrasty powodują,że autofokus odzyskał drugą młodość.Ze wszystkich stron słychać trzask migawek.Potem widzę zjawisko, wielokrotnie spotykane już w terenie.Jest coś takiego,że gdy zbierze się grupa fotografów i idą obok siebie w stronę celu,to podświadomie każdy z nich stara się być pierwszym przed innymi.Nie wiedząc o tym,posuwają się coraz szybciej i "bezczelniej".Skutek może być tylko jeden.Frrrrrrrr....i po ptokach.Miałem już jednak,zaliczony niespodziewanie,pierwszy gatunek.Przenosimy się teraz na środek,gdzie widać stado polatujących wróblaków.Znowu rusza tyraliera. Przemy do przodu,a jej końce przyspieszają i powoli otaczamy stadko.Górniczki,jakoś tym razem,zrywają co chwila i lądują parę metrów dalej.a nie na drugim końcu pola.Jeden ptak wyraźnie odstaje od reszty.Nie jest taki płochliwy i pozwala podejść do siebie,całkiem blisko.To ŚNIEGUŁA. Słychać nieustanny grzechot migawek.Po woli zbliżamy się coraz bliżej.Blisko,coraz bliżej.W pewnym momencie jesteśmy już bliżej niż 5 metrów.Teraz już podchodzimy spokojniej.Mamy wiele zdjęć,więc zbliżamy się już na bezczelnego.Tego już biedna ptica nie zdzierżyła i uleciała w siną dal.

Niewiarygodne,ale mam już drugi,fantastyczny gatunek.No to teraz próbuję upolować coś z górniczków.Łatwo powiedzieć.Z tych trzech gatunków,one są najbardziej płochliwe.Gdy podchodzę je sam,powoluśku i cierpliwie,udaje mię w pewnym momencie,podejść całkiem blisko,gdzieś tak na 25 metrów.I to właściwie koniec przygody.Po polu szwęda się kupa ludzi i ptaki robią się coraz bardziej nerwowe..Zaczyna ubywać ludzi.Pierwszy ucieka Kamil.Jak się mi wydaje,musi chyba zaprztylać na Podlasie,po żonę i pociechy.Pogoda też robi się coraz bardziej kapryśna.Otwiera się okienko w chmurach i w oczy uderzają promienie Słońca.za chwile nadchodzi szkwał,niosący gęste tumany śniegu.Jest już po 13-tej i powoli zaczynamy być zmęczeni emocjami.Ładujemy się do limuzyny i kierujemy się w stronę domu.Oczywiście po drodze,gadamy jedno przez drugie,zapewne domyślacie się o czym.

To był fantastyczny dzień.Nie będę już narzekał na takie duperele jak pogoda.Po raz drugi miałem fantastyczne poczucie przynależności do stada, takich jak ja.Raz pod Kockiem, gdy rządny krwi tłum osaczał biegusa żołtonogiego,a drugi raz dzisiaj.Kto tego nie przeżył,nie wiem o czym klechdam.

POŚWIERKI-CALCANIUS LAPPONICUS

J.W

ŚNIEGUŁA-PLECTROPHENAX NIVALIS

J.W

GÓRNICZEK-EREMOPHILA ALPESTRIS

J.W

.J.W

J.W

"NAUKOWA STONKA"

ODŚWIEŻANIE STARYCH SNAJOMOŚCI

WYGLĄDA JAK BY JANUSZ MIAŁ PRZEDE MNĄ MOJRA

GDY DUZI CHŁOPCY ROBIĄ TAKĄ "FIGURĘ" TO ALBA SIĘ NAMAWIAJĄ,ABY KOMUŚ DOP....IERDZIELIĆ,ALBO SKŁADAJĄ SIĘ NA FLASZENCJĘ

FOTO-JAN SUCHEŻEBRSKI

FOTO-JAN SUCHOŻEBRSKI

FOTO -JAN SUCHOŻEBRSKI-
WŁAŚNIE OSACZAMY POŚWIERKI

J.W

I DNIA NASTĘPNEGO

Kiedy wieczorem,naładowany emocjami,zacząłem dzielić się nimi że znajomymi zadzwonił do mnie,dawno nie widziany Kolega-Michał.Nie widzieliśmy się już rok,a całą zeszłą zimę,z nim i Tomciem,regularnie co dwa tygodnie dymaliśmy gdzieś w Polskę.On też zapragnął dołączyć do elitarnego grona widzicieli śnieguł i poświerk.Zgadalismy się,że następnego dnia,w poniedziałek,razem się wybierzemy na dzikie pola i spróbujemy jeszcze napatrzyć się na te cudowności.

Sytuacja była zgoła odmienna.Latało tylko jedno stado górniczków z dwoma śniegułami.Trznadli z poświerkami,nie zobaczyliśmy przez całe pół dnia,które tu spędziliśmy.Nic dziwnego z resztą.Jak się w międzyczasie wywiedziałem,po naszym wczorajszym odjeździe z tego miejsca,do samego wieczora przewalały się tu dzikie tłumy.I to co było dzisiaj,było niewątpliwie skutkiem wczorajszego zlotu,żadnych wrażeń łowców.Pomyślałem sobie dobre i górniczki.Zaś tam.Górniczki nie dały podejść do siebie bliżej niż na 50-60 metrów.Były niespokojne i bardzo płochliwe.Nie dręczyłem ich już długo,skoro nie miałem szans zrobić lepszych zdjęć niż wczoraj.Stanąłem na wywyższeniu szosy i lornetką dokładnie lustrowałem pola.Na próżno.Jedyną korzyścią dzisiejszego dnia było to,że mogłem znowu spotkać miłego Kolegę Michała.

STADNINA GÓRNICZKÓW

TEN WSPANIAŁY SAMIEC BIELACZKA,TO MICHAŁ.ROK TEMU KUPIŁ NA ALLEGRO,TAKA GUSTOWNĄ,MASKUJĄCĄ PELERYNKĘ,ZA 20 ZETÓW.
DEMOBIL BUNDESWERY.FANTASTYCZNA RZECZ.JAK BYŁEM Z DALEKA,TO NA PRAWDĘ TRUDNO,BYŁO GO WYPATRZEĆ.A JAK MIAŁEM ZDJĘTE PATRZAŁKI,TO ZA CHOLERĘ.TERA PODOBNO CENA DOCHODZI DO 50 ZETÓW.ŻEBYM TO JA MIAŁ PEWNOŚĆ,ŻE W TYM ROKU BĘDZIE ZIMA,TO KTO WIE

PIERWSZE DWA Z LEWEJ TO ŚNIEGUŁY

DOLNY PTAK Z PRAWEJ,TO ŚNIEGUŁA

OD PRAWEJ-ŚNIEGUŁA,GÓRNICZEK,ŚNIEGUŁA,GÓRNICZKI

PIERWSZA ŚNIEGUŁA,DRUGI GÓRNICZEK

MICHAŁ ZADOWOLONY ZE SPACERU,JANUSZ CZUJE NIEDOSYT

środa, 18 stycznia 2017

282.DOŻYNKI

ZIEMIA ŁOWICKA 2017.01.11.

Po powrocie z Sobiboru,byliśmy jacyś tacy,nienasyceni i niespełnieni.A ponieważ pogoda była dalej piękna,a nawet piękniejsza,bo mróz był o połowę mniejszy,Kamil załatwił se wolną środę.I tak z samego rańca,cała nasza czwórka,spotkała się ponownie.Jedziemy w nasz ulubiony rejon,na Ziemię Łowicką.Nie będziemy "zaliczać" duże obszarów,a wybierzemy jeden niewielki,a dobrze rokujący obszarek i będziemy go dręczyć,aż do skutku.Ten skutek,w marzeniach konkretnych osób,przybierał różne obrazy.Ja nieustannie ekscytuję się drapolami.Oczekiwałem więc,że napatrzę się na kosmacze,zbożowce i przeróżne sowy,a szczególnie pójdziochy.Nie obraził bym się również,gdyby los zetknął mnie z jakimś ładnym stadkiem jerów i czeczotek.Kamil i Michał,śledzący nieustannie doniesienia na Clandze,byli ogromnie podekscytowani,tegorocznym wysypem pólnocników.Jeśli mówię pólnocniki,to mam na myśli górniczki,śnieguły i poświerki.Ja osobiście powątpiewałem,aby los chciał nas ,aż tak ogromnie uszczęśliwić.Gdyby jednak,to z nimi miałem największe szanse ujrzeć te cudeńka.No a czwarty muszkieter-Janusz ???.Miał całkiem prozaiczne marzenie !!Zostać w ciepłym łóżku i się dobrze wyspać.Zupełnie to dla mnie niepojęte.No cóż,mamy podobno demokrację.

Jak zawsze,dzięki Autostradzie Wolności,błyskawicznie znaleźliśmy się na miejscu.Niebo bez jednej chmurki,powietrze nieruchome.Mróz co prawda jeszcze poniżej dychy,ale było całkiem fantastycznie..Od razu na dzień dobry,powitała nas samica błotniaka zbożowego.Niestety nie była sama.Zadała się z brutalem krukiem i ten brutalczyk,wściekle ja atakował,przeganiając ze swojego terenu.Szybko znikła za horyzontem,aby już się nie pojawić ,aż do końca dnia.Oprócz niej,naokoło nas mrowie myszaków.Od groma zwykłych,ale dużo i włochatych.Z reguły siedziały w trawie,lub na małych słupkach,lub niskich drzewach.Rzadko,gdzieniegdzie było widać unoszącego się na skrzydłach.Ano przy takim mrozie,każdy dodatkowy wysiłek,powoduje utratę wielkich ilości energii.A tą ptaki drapieżne bardzo szanują.Właśnie niedaleko nas widzimy pięknego kosmacza.Coś zawzięcie szatkuje.Próbujemy podjechać do niego deczko,aby zobaczyć,nad czym się tak pastwi.Zatrzymujemy samochód i otwieramy lufciki.Niestety,niewiele widać,gorące powietrze, wypływające przez otwarte okna mocno faluje,uniemożliwiając ostre widzenie.Z samochodu nie próbujemy nawet wyjść.Myszak od razu by spitrował.Bezsilnie opuszczamy lornetki.I wtedy dociera do naszej świadomości ,niesamowity fakt.Stoimy na polu,tuż obok stada kuropatw. Oszronione,oświetlone ciepłym,złotym światłem,przedstawiają sobą cudowny widok..Nie muszę mówić,że aparatura rozgrzała się do czerwoności . Niestety,oględziny na wyświetlaczu,okrywają ponurą prawdę.Zdjęcia są nieudane.Wspomniana wcześniej termika,uniemożliwiła nam zrobienie doskonałych zdjęć.Byliśmy w czarnej rozpaczy.Ale matka natura,czego jeszcze wtedy nie wiedzieliśmy,da nam potem,drugą szansę.Jeździmy,a raczej krążymy po lokalnych drogach i drużkach.Wróblaków,bardzo mało.Spotykamy parę niewielkich stadek,ale to tylko same trznadle,bez żadnych domieszek.Łąki i pola pokryte są,ku naszemu zaskoczeniu,dużymi zamarzniętymi rozlewiskami.Zamieszkujące te tereny norniki,ewakuowały się na suche wyniesienia.A na tych wyniesieniach,kupa łażących ptaszorów.Z daleka myśleliśmy na początku,że to stada żerujących kruków.Ale zaś tam.To były tłuściutkie i dorodne myszołapy.Nareszcie uśmiechnęło się do mnie szczęście.Nie wychodzą z auteczka,oparłem o kant opuszczonej szyb rurę obiektywu spokojnie cykałem foty.Jedna za drugą.

Samochód jeździł z przeważnie opuszczonymi szybami,więc w środku było już chłodno.Na zewnątrz też było sporo cieplej.W każdym razie ,termika już mi nie przeszkadzała.Udało mi się zrobić serię,na prawdę fajnych zdjęć.Gdy wyjechaliśmy na jedno z takich wyniesień,kamraci postanowili zostawić samochód i na piechotę przetrzepać,jakiś poważny obszar.Wrócili wyjątkowo prędko.Czerwone facjaty i dzwoniące zęby,wszystko mi wyjaśniły.Było już tylko koło -6 st.Zerwał się jednak w międzyczasie silny wiatr.Warunki mówiąc obrazowo zrobiły się straszne.Jadymy dalej.Po drodze mijamy opróżniony staw hodowlany.Postanawiamy do niego zajrzeć.Podchodzimy do trzcin.Przed nami żeruje wielkie stado wąsatek.Zapalony Kamil,chce je sfocić.Są w cieniu,idę więc na drugą stronę grobli,tam gdzie tlą się jeszcze resztki światła zachodzącego Słońca.W ciszy,gromowym głosem,rozległ się łopot skrzydeł spłoszonej czapli.Majestatycznie wachlując skrzydłami,przeleciała ze 200 metrów i znowu zapadła w trzciny.Trzask,prask i po wszystkim.Za chwilę,wychodzi z tego miejsca lis,targając w mordzie,wypłoszonego przeze mnie ptaka.Nie powiem,że czułem się fajnie.Ale takie są już prawa natury.Jednemu źle,drugiemu dobrze.
Nie wiadomo kiedy,dzień przeleciał jak z bicza trzasł.Po raz kolejny robimy ten sam błąd.Wyliczamy czas powrotu,co do minuty,nie biorąc pod uwagę, możliwych niespodzianek.Na jedna właśnie trafiamy.Tuż obok naszego samochodu,powietrzne ewolucje,wykonuje piękny okaz myszołowa włochatego. Zatrzymujemy się tylko na chwilę.Ta chwila,trwa ponad 45 minut.Nie dosyć,że myszołap był coraz bliżej i coraz atrakcyjniejszy,to Michał wypatrzył następne stado kuropatewek.Też bliziutko i też oświetlone złotym blaskiem Słońca.Tym razem zachodzącego.No przecie nie można było zmarnować takiej okazyi.
Michał zaczyna przebierać nogami,bo spieszy mu się na jakiś wykład do W-wy.
Patwy w końcu odpuściły mu i wlazły głębiej chabazie.Lecimy dalej.Ale nie daleko.Michał znowu wypatruje następną astrację.To jest właśnie to,co tygryski lubią najbardziej.Przy drodze siedzi olbrzymie stado wróblaków.Za czymś takim właśnie,bezskutecznie łazili cały dzień.Ponad trzysta dzwońców,a wśród nich,niewielkie domieszki ptaków innych gatunków.I oto,proszę ja Was,moi Kochani,są tam również pojedyncze jery.Łapię aparaturę i wpadam w krzaczory.Sprawa jest mnóstwo,bardzo wiele trudna.Wypatrzyć,w ponad tysięcznym stadzie żerujących ptaków,pojedynczego jera,jest bardzo trudno. Tym bardziej,że opierające się o horyzont Słońce,czyni z nich wszystkich, czerwone kleksy.W końcu,po tytanicznym wysiłku,mam jera...i już nie mam.Przejeżdżający ciężarówek,wszystkie wypłoszył.Zrobiły w powietrzu parę rundek i wylądowały.Chwała Najwyższemu,że w tym samym miejscu. Patrzę,patrzę,patrzę,patrzę......znów go mam.I znów następny kamion płoszy stado.Nie wiem już,ile razy powtarzała się ta zabawa.Kumple siedzą w samochodzie i porykują na mnie.W końcu,za ostatnim już podejściem, przydybałem gadzinę,na tyle długo,że pozostało mi po nim,parę fotek na pamiątkę.
Dzień był ogromnie udany.Właściwie to miałem wszystko,co chciałem.Miałem zbożowca,no ale bardzo krótko.Kosmacze dopisały,jak ta lala.Pójdźki-sorki,się okazało,że to tak niebezpieczny temat,że zupełnie zakazany.
Pozostaje teraz czekać na następną okazję,aby tu szybko powrócić.